زهرا زارع، روزنامه نگار:

با گذشت ۶۶ سال از عمر، ستاره‌ای از آسمان هنر ایران فرو افتاد که روشنایی‌اش بیش از نیم قرن بر تار و پود سینما و تلویزیون تابید. اکبر عبدی، بازیگری که نه تنها با نقش‌هایش، بلکه با شخصیت و وقار هنری‌اش در قلب مخاطبان جای گرفت، در پیریِ زودهنگام، میراثی بی‌بدیل از خود بر جای گذاشت. او که از نسل طلایی بازیگران بود، با رفتنش، شکاف بزرگی در تاریخ هنر ایران ایجاد کرد.

نخستین گام‌ها و شکل‌گیری شخصیت هنری
اکبر عبدی در مسیر رسیدن به اوج، از تئاترهای دانشگاهی و گروه‌های هنری آغاز کرد. او با تسلطی بی‌نظیر بر فن بیان و توانایی خیره‌کننده در تجزیه و تحلیل شخصیت، از همان ابتدا مشخص بود که قرار است فراتر از یک بازیگر معمولی باشد. او هنرمندی بود که می‌دانست هر نقش، یک زندگی مستقل است؛ او با ظرافت تمام، روحِ شخصیت‌ها را در کالبد خود می‌دمید و به تماشاگر اجازه می‌داد با واقعی‌ترین اشک‌ها و لبخندها روبه‌رو شود.
شکوفایی در سینما و تلویزیون (دوران طلایی)
مسیر هنری او با همکاری با کارگردانان بزرگی همچون بهرام بیضائی، باعث شد تا نام او با آثار کلاسیک و تئاترهای سینمایی ماندگار شود. او در طی سال‌ها، طیف گسترده‌ای از نقش‌ها را تجربه کرد؛ از نقش‌های تراژیک و عمیق که نشان‌دهنده قدرت بازیگری درونی او بود، تا نقش‌های کمدی و اجتماعی که با ظرافتی خاص اجرا می‌شد. حضور او در سریال‌ها و فیلم‌های سینمایی، هر بار با یک تحول در سبک بازیگری همراه بود که نشان از تکامل همیشگی او داشت.
افتخارات و جوایز؛ تایید مهارت
موفقیت‌های اکبر عبدی تنها در نگاه مخاطبان نبود، بلکه توسط منتقدان و نهادهای هنری نیز به رسمیت شناخته شد. او با کسب جوایز متعدد از جشنواره‌های معتبر سینمایی ایران، نشان داد که هنر او بر پایه تکنیک‌های دقیق و درک عمیق از درام استوار است. جوایز او، گواهی بر این بود که او توانسته است تعادلی میان «هنر اصیل» و «محبوبیت مردمی» برقرار کند؛ چیزی که کمتر هنرمندی در تاریخ سینما توانسته است به آن دست یابد.
تجسمِ تضادها؛ از آدم‌برفی تا مادر
اما نبوغ واقعی اکبر عبدی در توانایی او برای درونی کردن تضادهای انسانی نهفته بود؛ توانایی که در نقش‌های نمادین او به اوج رسید. او در فیلم «آدم‌برفی»، با همان ظرافت همیشگی، توانست لایه‌های پیچیده و گاه متناقض یک شخصیت را با دقت میکروسکوپی به نمایش بگذارد و بین مخاطب و نقش، پلی از همدلی برقرار کند.
در فیلم «مادر»، او با فراتر رفتن از مرزهای بازیگری، به یکی از عمیق‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین نمایش‌های دراماتیک دست یافت و با نگاه و لحنی که از روحِ نقش برآمده بود، قلب تماشاگر را به لرزه درآورد. اما شاید یکی از ماندگارترین تجلی‌های هنری او، در نقش «آفریدین» بود؛ شخصیتی که او با چنان تسلط و ظرافتی به تصویر کشید که فراتر از یک شخصیت سینمایی، به یک نماد تبدیل شد. او در این نقش، نشان داد که چگونه یک بازیگر می‌تواند با استفاده از سکوت، نگاه و حتی یک حرکت کوچک، دنیایی از احساسات را روایت کند.
ماندگاری در یادها
اگرچه جسم اکبر عبدی در ۶۶ سالگی از این جهان می‌رود، اما آنچه او ساخته است، فراتر از زمان است. آثار او، از فیلم‌های کلاسیک گرفته تا حضورهای اخیرش، کاتالوگی از نبوغ یک هنرمند است. او با هر نقش، بخشی از خود را به تار و پود سینما تزریق کرد و اکنون این آثار هستند که برای نسل‌های آینده، درس هنر و عشق به زندگی خواهند داد. اکبر عبدی نمرده است؛ او در هر قاب سینما، در هر دیالوگ ماندگار و در حافظه جمعی ما، جاوید است.